Geschiedenis

In 1898 kocht ingenieur James Packard een Winton. Het was een van de eerste in de VS gebouwde en verkochte auto’s. Alexander Winton, die hem had gebouwd, maakte over het algemeen goede auto’s, maar deze ging op de eerste rit al stuk. James Packard kon hier niet om lachen en dit eindigde in een ruzie, uiteindelijk daagde Winton Packard hem uit om zelf een betere auto te bouwen. Packard ging direct aan het werk.

In 1899 richtte James Packard samen met zijn broer William Packard de Ohio Automobile Company op in hun woonplaats Warren (Ohio). Hun eerste model, een één-cilinder, werd datzelfde jaar gelanceerd. De broers wilden betrouwbare voertuigen van hoge kwaliteit bouwen en bewezen die betrouwbaarheid ook in uithoudingstesten. Het merk kende steeds meer navolging tot in het buitenland waar Packard’s zelfs gekocht werden door staatshoofden.

Packard Grey Wolf

Niet veel later verhuisde Packard naar Detroit. Er werd een nieuwe fabriek van gebouwd en in 1904 werd de Grey Wolf geïntroduceerd, een racewagen met 4-cilindermoter die verschillende records neerzette. De belangrijkste prestatie was een vierde plaats in de Vanderbilt Cup van 1904. De Grey Wolf werd ook een productiewagen waarmee Packard een van de eerste Amerikaanse racewagenbouwers werd.

Limousines

Packard richtte zich echter vooral op grote, luxueuze en peperdure limousines. Het merk kende een groot succes en produceerde in de jaren 1910 tot 1920 veel meer auto’s dan bijvoorbeeld Cadillac.

In 1935 introduceerde Packard de 120. Het was Packard’s eerste auto die voor minder dan $1000 te verkrijgen was. De 120 zorgde ervoor dat minder rijke mensen een auto met de status van Packard konden kopen en werd een onmiddellijk succes. De verkoop verdriedubbelde op een jaar tijd.
In 1937 werd de Packard 115C geïntroduceerd met een V6. Die zescilinder was op korte termijn wel een succes maar deed op lange termijn geen goed aan Packard’s reputatie van een topmerk.

Na de Tweede Wereldoorlog, in 1948, werd met de Packard Eight eindelijk weer een nieuw model geïntroduceerd. De verkopen bleven echter laag, ook al omdat de dure en de goedkopere modellen steeds meer op elkaar gingen lijken. Rond 1951 werden de modellen hertekend maar de nieuwe stijl werd slecht ontvangen door de kopers.

In juni 1956 werd de productie van Packard stopgezet. In 1957 en 1958 werd een versie van de Studebaker President gelanceerd onder de naam Packard Clipper. De auto’s verkochten slecht en konden Packard niet overeind houden. Ze kregen de bijnaam Packardbaker. Intussen was het einde in zicht en begonnen ook de dealers af te haken. In 1958 was het definitief gedaan met Packard.

Huidig

Tot vandaag de dag zijn Packard’s zeer gewilde auto’s voor verzamelaars.

In 2000 werd een nieuw bedrijf opgericht dat Packard Motor Car Company heet en dat de merknaam Packard registreerde. Momenteel heeft het één prototype gebouwd van een luxewagen met een 8,6 l V12-motor. Die wordt op evenementen tentoongesteld. Er bestaan plannen om hem in productie te brengen, maar de eigenaren van de legendarische merknaam hebben tevens interesse in een verkoop.

Geschiedenis

Het oorspronkelijke bedrijf, TG John en Co Ltd, werd opgericht in 1919. De eerste producten waren stationaire motoren, carburateur organen en motorscooters. De oprichter van het bedrijf TG John was benaderd door Geoffrey de Freville voor het ontwerpen van een viercilinder motor, met aluminium zuigers en druksmering, zeer ongebruikelijk voor deze periode. Sommigen hebben gesuggereerd dat de Freville de naam Alvis heeft voorgesteld als een verbinding van de woorden “aluminium” en “vis” (dat betekent ‘sterk’ in het Latijn), hoewel de Freville dit ontkend. Misschien dat de naam was afgeleid van de Noorse mythologische wapensmid, Alvis, maar de echte oorsprong is nog steeds onbekend.

Het eerste auto model, de 10/30, was een instant succes en zet een reputatie voor kwaliteit en prestaties waardoor het bedrijf bekend is geworden. In 1921 veranderde het bedrijf haar naam en werd het de Alvis Car and Engineering Company Ltd, men verplaatste de productie naar Holyhead Road, Coventry.

In 1923 trad Kapitein Smith GT-Clarke toe, hij was afkomstig van Daimler als Chief Engineer. Deze partnerschap duurde 25 jaar en samen was men verantwoordelijk voor het produceren van enkele van de meest succesvolle producten in de geschiedenis van het bedrijf.

Over een periode van 47 jaar, met uitzondering van de tweede wereldoorlog, zijn er 21.263 Alvis personenauto’s gemaakt. Daarvan zijn er wereldwijd voor zover bekend nog 3939 over.

In 1936 werd de bedrijfsnaam veranderd in Alvis Ltd en dankzij de oorlog werden ook producties van vliegtuigmotoren en gepantserde voertuigen toegevoegd aan de onderneming.

Het einde

Alvis werd, als onderdeel van Rover, opgenomen in British Leyland en werd gekocht door de Verenigde Wetenschappelijk Holdings plc in 1981. Vervolgens wordt de naam van het bedrijf veranderd in Alvis plc. In 1998 werd de afdeling pantservoertuigen van GKN plc genomen en de belangrijkste Britse industrie operatie verplaatst van Coventry naar Telford. Inmiddels mag niemand het gebruik van de welbekende Alvis ‘rode driehoek’ meer gebruiken, wederom een beroemd Brits auto-merk dat niet meer bestaat…

Geschiedenis

Simca begon in 1934 met het in licentie produceren van Fiat’s zodat er geen invoerrechten hoefden te worden betaald. De eerste echte Simca ontstond in 1951. Deze Simca Aronde was een groot succes. Simca nam in 1951 de Franse vrachtwagenfabrikant Unic over. In 1954 volgde de (Mat)Ford-fabriek in Poissy, en in 1958 werd het merk Talbot-Lago overgenomen. Simca concentreerde de productie in Poissy, en verkocht de fabriek in Nanterre aan Citroën. Het Amerikaanse autoconcern Chrysler, dat in 1957 al een 15% aandeel in Simca had genomen, nam in 1963 een meerderheidsaandeel in het merk. Het beeldlogo van Simca, een zwaluw, werd in 1967 vervangen door de vijfpuntige pentastar van Chrysler en in 1970 werd het concern geheel door Chrysler ingelijfd. Het bedrijf heette vanaf toen Chrysler France.

De jaren ’70 boden in de kleinere middenklasse de Simca 1100, samen met de Renault 16 één van de eerste werkelijke hatchbacks op de markt. In de grotere middenklasse was er de Simca 1300/1500, opgevolgd door de 1301/1501. Dit waren grote sedans of stationwagons (break genoemd).

Het totale productieaantal voor Simca 1300/1500 en 1301/1501 was 1.342.889 stuks, waarvan 605.815 van het type 1301 en 236.263 van het type 1500.

In deze tijd had Simca ook een fabriek in Nederland: de fabriek van Nekaf werd gebruikt om onder andere de 1000 en 1100 te produceren.

In de jaren ’70 raakte het Amerikaanse moederconcern Chrysler in de problemen. De eerste Chrysler-Simca, de 1307/1308-serie, een sportief gelijnde en snelle, maar ook uitzonderlijk ruime en praktische hatchback, werd Auto van het jaar 1976, al gauw gevolgd door de opvolger van de 1100, de Horizon, die het eveneens tot Auto van het jaar bracht (in 1978). Beide wagens waren populair, mede omdat met de oude (destijds) typisch Franse kwaliteitsproblemen – roest, en startproblemen – hard was afgerekend: ze waren eigenlijk probleemloos.

Omdat de financiële problemen mede door de economische situatie van die dagen niet werkelijk konden worden opgelost, bleef de 1000 zonder opvolger, wat de positie van het merk zwaar aantastte; andere merken hadden inmiddels wel een moderne kleine auto ontwikkeld.

Op 10 mei 1978 nam PSA (moederbedrijf van Peugeot en Citroën) Chrysler France over voor 1 dollar. Het merk Simca werd op 1 januari 1980 omgedoopt naar Talbot. Dit was een oude merknaam, die zowel in Frankrijk genade vond, als in het Verenigd Koninkrijk.

Twee ontwikkelingen deden Simca/Talbot tenslotte de das om. De inmiddels geproduceerde opvolger van de Simca 1000, de Talbot Samba, was een rechtstreekse kopie van de Peugeot 104. Dit weerhield veel mensen ervan deze auto te kopen; zij kochten liever het origineel. Bovendien had de ontwikkeling van de Tagora veel geld gekost, maar het model verkocht vrijwel niet. De leiding van Peugeot besloot daarom het merk Talbot te laten uitdoven. De nieuwe middenklasser van Talbot, de Talbot Arizona, werd als Peugeot 309 uitgebracht.

In het Verenigd Koninkrijk werd de merknaam nog tot 1992 gehandhaafd voor de Talbot Express, een bestelwagen van Peugeot die ook als Peugeot J5, Fiat Ducato I, en Citroën C25 werd geproduceerd.

De fabriek werd opgericht in 1916 als Avtomobilnoe Moskovskoe Obshchestvo (AMO, Russisch Автомобильное Московское Общество (АМО) – Moskou Automotive Enterprise). De plannen waren om Fiat’s F-15 1,5 ton trucks onder licentie te produceren. Vanwege de Oktoberrevolutie en de daaropvolgende Russische Burgeroorlog duurde het echter tot 1 november 1924 tot het eerste voertuig geproduceerd was; de AMB-F-15. In 1931 werd de fabriek opnieuw ingericht en uitgebreid met de hulp van de USAJ Brandt Co en veranderde haar naam in Automotive Factory nr. 2 Zavod Imeni Stalina (ZIS of ZIS). Nadat Nikita Chroesjtsjov de persoonlijkheid van Joseph Stalin aan de kaak had gesteld in 1956, werd de naam weer veranderd in Zavod Imeni Likhacheva, vernoemd naar haar voormalig directeur Ivan Alekseevich Likhachev.

Geschiedenis

Emilio de la Cuadra zette een fabriek op voor elektrische auto’s in Barcelona. Hij verkocht de auto’s als La Cuadra. Hij ontmoette Marc Birkigt, een getalenteerde Zwitserse ontwerper, welke hij inhuurde om voor zijn bedrijf in Spanje te werken. Rond 1902 wisselde de fabriek van eigenaar en werd de naam gewijzigd in Fábrica Hispano-Suiza de Automóviles (Spaans-Zwitserse autofabriek), maar vrij snel daarna ging het bedrijf bankroet (december 1903).

In 1904 werd een doorstart gemaakt, onder de naam Fábrica La Hispano-Suiza de Automóviles, onder dezelfde directie. Vier nieuwe auto’s werden dat jaar geïntroduceerd en men bleef tot 1938 auto’s bouwen. De firma zelf bleef bestaan en is tegenwoordig onderdeel van de SNECMA group, waar het vliegtuigmotoren produceert.

Na de Tweede Wereldoorlog gebruikte Enasa de fabriek om de Pegaso (automerk) sportwagens te fabriceren.

In 2000 werd de naam Hispano-Suiza nieuw leven ingeblazen door de Mazel group voor auto’s en sindsdien zijn er drie prototypes verschenen, de HS21GTS, de K8 en de HS21.

Op de autoshow van Geneve in 2010 toont men een nieuw model.

Geschiedenis

Volvo is opgericht door de Zweedse kogellagerfabrikant SKF. Pas in 1935 is Volvo AB los van SKF verder gegaan. Volvo Cars was tot 1999 eigendom van Volvo AB. In 1999 is Volvo Cars aan de Ford groep verkocht.

In 1927 rolde de eerste auto van Volvo van de band, de OV 4. In 1964 is een van de grootste fabrieken van Volvo geopend in Torslanda (Zweden), kort daarop is in 1965 in België de fabriek in Gent geopend. De laatste fabriek is in 1989 geopend in Uddevalla, Zweden.

Veiligheid

Veiligheid is altijd een belangrijk punt geweest in de ontwikkeling van Volvo’s. Een aantal innovaties op een rij.

• Gelamineerd glas, geintroduceerd in 1944 bij de PV modellen
• Driepuntsgordel, standaard op alle Volvo modellen vanaf 1959

Modellen

Ford heeft een tijdlang gezeuld met haar Europese dochters, maar nu lijkt de totale ontmanteling daarvan in zicht. Na de redelijk snel verlopen afstoting van Jaguar en Land-Rover aan het Indiase Tata, lijkt Volvo ook naar een Aziatisch autoconcern over te gaan. Het nauwelijks tien jaar bestaande merk Geely uit China is door Ford aangewezen als ‘preferred bidder’, dus de mogelijkheid gegeven om een bod te doen. Het is met het oog op de onderlinge overeenkomsten tussen de Fords en Volvo’s van belang dat Ford een goede samenwerking met de nieuwe eigenaar zal krijgen. Het Volvo-programma is in tegenstelling tot dat van landgenoot Saab aantrekkelijk en evenwichtig en biedt daarmee redelijke concurrentie aan de Duitse premiummerken. Die hebben de hegemonie aan de bovenzijde van het automobiele gebeuren. Het is bijna ondoenlijk om daar tegenwicht aan te bieden, want het aantal segmenten dat zij bedienen is ongekend groot geworden. Volvo heeft een aantal jaren geleden al de eerste suv gepresenteerd, de XC90, en heeft inmiddels ook een model daaronder. Deze XC60 heeft een fraai en onderscheidend uiterlijk met een geheel eigen stijl die aangeeft hoe toekomstige modellen er uit gaan zien. Het aanbod aan ‘gewone’ modellen is behoorlijk groot met de sedans S40, S60 en S80. Volvo is vanouds bekend om haar stationcarmodellen, die een grote schare liefhebbers hebben. Momenteel gaat het om de V50 en de derde V70, welke laatste ook leverbaar is als XC70 met vierwielaandrijving. De C-modellen zijn de coupé’s. Althans, Volvo ziet haar C30 als zodanig en hoewel hij een sportieve lijn heeft zou je hem ook als een kleine hatchback kunnen zien. De C70 is wel een coupé, althans in gesloten uitvoering. Het is namelijk een zogenaamde coupé-cabriolet, waarbij het dak niet meer van stof is.

Marktaandeel (NL)

3,17 % (2002); 3,13 % (2003); 3,97 % (2004); 3,93 % (2005); 3,35 % (2006); 3,86 % (2007); 3,34 % (2008); 3,65 % (1e helft 2009)

Geschiedenis

Het begon allemaal bij de Oostenrijkse professor en auto-ingenieur: Ferdinand Porsche. Deze had al in 1922 plannen voor een goedkope auto voorgesteld, maar niemand had hier belangstelling voor, zelfs zijn toenmalige werkgever Austro-Daimler niet. Toen Porsche bij Mercedes-Benz over zijn goedkope droomauto begon, betekende dit het einde van hun samenwerking. Porsche probeerde het bij onder meer NSU en Zündapp, waar een aantal prototypes werden gerealiseerd. Hij begon voor zichzelf, en kreeg in 1934 van Adolf Hitler de opdracht een “Kraft durch Freude”-wagen te ontwerpen, een wagen voor het volk. Het programma van eisen voor deze auto was fors. De KdF-wagen moest een topsnelheid van 100 km/u kunnen halen; moest twee volwassenen en een kind kunnen vervoeren, of drie soldaten en een mitrailleur; moest een luchtgekoelde motor hebben, zodat hij ‘s winters buiten kon staan; mocht maximaal tussen de 6 en 7 liter benzine per 100 kilometer verbruiken; en mocht niet meer kosten dan 900 Reichsmark.

Het ontwerp voor zo’n auto had Porsche eigenlijk al klaar. In 1932 had hij een vierpersoons auto ontworpen die sterk door ontwerpen van Béla Barényi ontworpen en een prototype van Tatra-ontwerper Hans Ledwinka was geïnspireerd, met een luchtgekoelde viercilinder motor achterin. Er waren toen drie prototypen van gebouwd door Zündapp. Ook NSU was in het model geïnteresseerd, maar toen dit bedrijf werd overgenomen door Fiat, was dit het einde van de NSU-Volksauto. Het aanbod van Hitler kwam dus net op tijd. Op 12 oktober 1936 stelde Porsche drie rijdende prototypes voor, die al de karakteristieke vorm van de latere Volkswagen Kever hadden. Iedere wagen legde in zeventig dagen een afstand af van 50.000 km, zonder dat al te grote reparaties nodig waren.

Hitler zocht vervolgens persoonlijk een geschikte locatie voor de fabriek. Omdat de enige twee beschikbare autofabrieken – die van Opel en van Ford – niet volledig Duits waren, gaf Hitler zijn “Arbeitsfront” opdracht in het midden van Duitsland, bij Fallersleben, een fabriek te bouwen. Het Duitse volk zou door middel van een spaarsysteem het geld voor de productie bijeen brengen. Er zou ook een nieuwe stad verrijzen voor de arbeiders van de fabriek en hun gezinnen, Stadt des KdF-Wagens bei Fallersleben (kortweg KdF-stadt, later Wolfsburg) genaamd, met een residentie voor Hitler, en een boulevard waar na afloop van de oorlog de overwinningsparade zou worden gehouden.

Tweede Wereldoorlog

De auto zou uiteindelijk rond de 1.400 mark kosten. Duitsers konden voor dit bedrag een bewijs kopen dat recht gaf op een Volkswagen, wanneer deze klaar zou zijn. In de enorme fabriek, de grootste autofabriek van Europa, moesten per jaar zo’n 800.000 wagens worden gefabriceerd. Op 26 mei 1938 legde Hitler de eerste steen voor de KdF-fabriek, en in 1940 rolde de eerste wagen van de lopende band. Er werden slechts een paar honderd personenauto’s gebouwd, vrijwel allemaal voor partijbonzen. Inmiddels was de Tweede Wereldoorlog uitgebroken, en de nieuwe fabriek bouwde de Kübelwagen, een door Porsche en Erwin Komenda ontworpen legervoertuig op het chassis van een Kever. Later werd ook de Volkswagen Schwimmwagen hier gebouwd. Ook werden er militaire versies van de Volkswagen Kever gebouwd, en verder werden er vliegtuigen gerepareerd en onderdelen voor raketten gemaakt. De Duitse spaarders zouden pas na de oorlog (en een aantal rechtszaken) hun auto in ontvangst kunnen nemen.

Na de Tweede Wereldoorlog

De fabriek bij kasteel Wolfsburg werd aan het eind van de Tweede Wereldoorlog zwaar gebombardeerd, en werd in april 1945 veroverd door het Amerikaanse leger. De stad werd omgedoopt tot Wolfsburg, en de KdF-fabriek werd overgedragen aan de Britse bezettingsautoriteiten. Majoor Ivan Hirst kwam aan het hoofd van het bedrijf te staan. De fabriek werd bestemd voor de reparatie van legervoertuigen, en de machines werden beschouwd als oorlogsbuit en zouden worden weggevoerd. Omdat het Britse leger een tekort aan voertuigen had, werd echter besloten de productie weer op te starten. In september 1945 plaatste het Britse leger een order voor 20 duizend stuks, en in 1946 werden al duizend auto’s per maand gebouwd, hoewel het dak van de fabriek nog steeds kapot was en het voor de productie benodigde staal tegen nieuwe auto’s moest worden geruild., De fabriek werd aangeboden aan Amerikaanse, Britse, en Franse autofabrikanten, maar niemand zag iets in het rare bolle autootje dat er werd vervaardigd. Men begon onder de naam Wolfsburg Motor Works (Naar een foute vertaling van Bayerische Motoren Werke), later werd het omgedoopt tot Volkswagen. Het bedrijf zou zelfstandig verder moeten, bestuurd door de Duitse overheid. De naam Volkswagen was geïnspireerd op een advertentie van Standard.

Modellen

In 1948 werd Heinrich Nordhoff bij Opel weggehaald om directeur van Volkswagen te worden, en in 1949 stapte Hirst op. Volkswagen introduceerde een bestelbusje (Type 2), maar maakte verder alleen de Kever (Type 1). In 1955 rolde het 1-miljoenste exemplaar van de band. Later zouden nog vele productierecords worden gebroken. Carrosseriebouwer Karmann in Osnabrück bouwde vanaf 1955 de Karmann Ghia op een iets verbreed chassis van een Kever.

Op 22 augustus 1960 werd Volkswagen omgezet in Volkswagenwerk Aktiengesellschaft, en in 1964 nam het bedrijf het eveneens Duitse Auto Union over. De technische kennis van Audi zou later een belangrijke rol spelen bij het ontwikkelen van de Golf.

Met het vertrek van Nordhoff in zicht – hij zou in 1968 aftreden – werd diens 1-model politiek losgelaten. In 1967 verscheen de langverwachte opvolger van de Kever, de Volkswagen 1500/1600 (Type 3), in 1969 gevolgd door de Volkswagen 411/412 (Type 4). Geen van beide modellen, die in diverse uitvoeringen werden vervaardigd, was echter een succes. De met NSU overgenomen K70 was zelfs een regelrechte flop. In 1972 overtrof Volkswagen met de Kever het productierecord van de roemruchte T-Ford, en in 1973 waren al meer dan 16 miljoen Kevers geproduceerd. Niet slecht voor een ontwerp dat deels uit 1931 dateerde, maar het einde kwam nu toch in zicht.

In 1974 bracht Volkswagen de Golf op de markt. Anders dan de vorige modellen had deze een watergekoelde motor voorin. De Golf werd en is nog steeds een enorm succes. Het nieuwste type is de Golf VI.

Naast de Golf verschenen de wat kleinere Polo, de Scirocco, en de Passat. De productie van de Kever werd afgebouwd; na 1978 vond deze alleen nog buiten Duitsland plaats, voornamelijk in Brazilië en Mexico, en op 21 juli 2003 rolde het laatste exemplaar van de band in de Mexicaanse fabriek te Puebla. Een jaar eerder, in 2002, had de productie van de Golf die van de Kever al overtroffen.
Op 1 april 2005 werd de nieuwe kleine 3-deurs Fox gepresenteerd op de AMI-beurs in Leipzig. Vanaf juni 2005 is deze te koop in Nederland en vervangt de Lupo.

De laatst gepresenteerde modellen zijn de Tiguan (mini SUV), de Eos (coupe-cabriolet) en intussen zijn er nog 3 grote uitbreidingen geweest, de Passat CC de Scirocco en de Golf VI.

Volkswagen had intussen in 1998 een nieuwe Kever uitgebracht, de New Beetle, maar deze werd geen groot succes. Ook de verkoop van de kostbare Phaeton blijft achter bij de verwachtingen, maar de Touareg, een zogeheten SUV verkoopt goed.

Een minder bekend type is de luchtgekoelde Volkswagen Brasilia, een eigen ontwerp van de Braziliaanse vestiging van Volkswagen dat nimmer in Europa is uitgebracht. In Nederland rijdt er slechts één exemplaar van rond.

Volkswagen is anno 2006 uitgegroeid tot een internationaal concern dat naast zichzelf ook Audi, Seat, Škoda, Lamborghini, Bentley en Bugatti bevat. De Volkswagen-groep heeft daarmee 49 fabrieken in 3 continenten.
Verder heeft Volkswagen A.G. een groot belang in Scania trucks en in MAN. Deze bedrijven probeerden te fuseren in februari 2007. Maar door slechte communicatie liepen deze gesprekken op niets uit.

Trucks

Naast personenauto’s en lichte bedrijfswagens, is VW in Zuid-Amerika ook actief in de markt van vrachtwagens. De productie hiervan vind plaats bij VW Truck & Bus in Brazilië. Het vlaggenschip van deze onderneming is de Volkswagen Constellation.

Marktaandeel (NL)

9,42 % (2002); 8,26 % (2003); 8,94 % (2004); 9,66 % (2005); 10,47 % (2006); 9,92 % (2007); 9,33 % (2008); 10,36 (1e helft 2009)

Autonieuws uit Noorwegen is zeer schaars, dus het was groot nieuws toen daar een kleine tien jaar geleden de Think City gepresenteerd werd. Het was een elektrische auto, die al snel de aandacht van Ford Motor Company trok die daarmee de betrokkenheid bij het milieu wilde tonen. Ford trok de stekker uit de samenwerking, maar naar het nu laat aanzien een beetje voorbarig.

In 2007 probeerde Think het opnieuw met de Th!nk City, inclusief een verhoogde actieradius. De ZEBRA-batterijen of accu’s van de Amerikaanse sportwagenbouwer Tesla Motors worden daarbij gebruikt. De marktintroductie in 2007 mislukte, maar in 2008 werden enkele honderden exemplaren aan Noorse klanten verkocht.

In mei 2009 verleende de RDW de Europese typegoedkeuring voor de Th!nk City, waarmee het de eerste elektrische auto is die in heel Europa met typegoedkeuring kan worden gekocht. De prijs in Nederland bedraagt ongeveer 40.000 euro. De auto is nu in Nederland leverbaar via Elmonet, vlakbij vliegveld Groningen.