De Mercedes-Benz C112 is een experimenteel voertuig dat debuteerde op de IAA in Frankfurt in 1991, en diende als blik op de sportauto van de toekomst. Veel technologische computergestuurde snufjes zijn er dan ook gebruikt in de conceptcar, die geconstrueerd was als een makkelijk te besturen sportwagen.

De zilveren auto heeft net als de C111 en de 300SL vleugeldeuren, bij de C112 zijn deze servo-aangestuurd door middel van de hydraulische cilinders die ook voor de rolbeugels van de SL-Klasse werden gebruikt. In tegenstelling tot de C111 (met name de modellen t/m IID) met kunststof carrosserie en klapkoplampen, werd voor de C112 gebruik gemaakt van aluminium om het gewicht laag te houden (desondanks bereikte het een gewicht van 1600 kg) en werden er vaste koplampen achter transparante afdekkingen geplaatst, zoals bij de C111 III en IV.

De C112 beschikte over een 6-liter V12 die goed was voor 408 pk (bij 5200 rpm) en een top van 310 km/h. De acceleratie van 0 naar 100 km/h werd geschat op 4,9 seconden. Active Body Control debuteerde in deze sportwagen van de toekomst en was ontwikkeld om overhellen en rolbewegingen van de koets tegen te gaan. Dit systeem bevond zich echter nog in experimentele fase, en het zou uiteindelijk nog jaren worden beproefd tot de marktintroductie in eind jaren 90, in de S-Klasse (W220) en de CL-Klasse (C215). De wagen beschikte ook over ABS, ASR, en zelfs dynamische achterwiel besturing. De computer berekende hoeveel de auto van zijn rechte lijn afweek, en stuurde indien nodig de achterwielen bij door meer toe-in of toe-uit toe te passen.

Wat beter zichtbaar waren enkele aerodynamische hulpsystemen van de auto. Naast het koetswerk met weinig inlaten, weinig uitstekende vormen en een dichtgewerkte onderkant, werd de C112 uitgerust met een verborgen achtervleugel en voorspoiler om voldoende stabiliteit en wegligging te kunnen bieden, zonder dat de luchtweerstand werd vergroot door extra frontaal oppervlak. Men haalde deze lessen uit de Groep-C raceauto’s die samen met Sauber werden gebouwd, de C112 lijkt ook wel op een productieversie van deze raceauto’s. Uiteindelijk had de C112 een cW-waarde van 0,30.

De achtervleugel van de C112 is waarschijnlijk de meest herkenbare eigenschap van deze auto. In rustpositie is de achtervleugel nauwelijks zichtbaar, enkel van achteren is te zien dat er een dunne plaat boven de achterlichten aanwezig is. Vanaf 80 km/h was de vleugel een stuk beter zichtbaar; bij deze snelheid schoof de vleugel een stuk naar achter, om extra stabiliteit voor hoge snelheden te bieden. Doordat de vleugel in een vrijwel horizontale lijn naar achter bewoog bleef het frontaal oppervlak ongemoeid.

Pas bij een noodstop was de achtervleugel van de C112 duidelijk zichtbaar. De vleugel werd onder een hoek van 45 graden gezet, waardoor de cW-waarde van de sportwagen verdrievoudigd werd naar 0,90. Dit kwam de stopafstand enorm ten goede; er was 100 meter minder nodig om tot stilstand te komen bij 300 km/h.

De C112 was een bijzondere blik op de sportwagen van de toekomst; een wagen die zichzelf voortdurend in de gaten houdt, en die zichzelf continu kan afstellen om de juiste rijeigenschappen te kunnen bieden. Het had weinig gescheeld of de C112 kon worden terug gevonden in krachtmetingen tegen auto’s als de Bugatti EB110 en de Lamborghini Diablo; het team achter de C112 had de productiedetails al uitgewerkt, een locatie om de auto te bouwen, en tegen welke prijs, was zo goed als bepaald, en vanuit het publiek was meer dan genoeg interesse, getuige de cheques oplopend tot 1,5 miljoen Duitse Mark.

Helaas kwam de C112 niet voor in de toekomstplannen voor Mercedes-Benz. Nieuwe mensen hadden nieuwe ideeën. De C112 werd niet uitontwikkeld en stapt sindsdien nog maar een enkele keer uit de opslag of het museum, als opvulling van een stand op een tentoonstelling.

Lees voor meer details Hemmings.com, zelfs in de meest gedetailleerde Mercedes-literatuur komt de C112 vrijwel niet aan bod.