Geen snelheidslimiet

Aan het begin van de 20e eeuw waren er in het Verenigd Koninkrijk nog geen circuits. Het racen op openbare wegen was verboden omdat men het niet zinvol vond de weinige goede wegen voor de hele bevolking af te sluiten voor het plezier van enkelen. George Somerset, 3rd Baron Raglan, de Gouverneur van het Eiland Man had echter een grote mate van autonomie en hij zag mogelijkheden in het organiseren van een wedstrijd op Man, met name voor de plaatselijke middenstand. Hij gaf toestemming de eerste wedstrijd voor auto’s, de Gordon Bennett Eliminating Trial in 1904, die werd gevolgd door de Gordon Bennett and Tourist Trophy car races in 1905.

Motoren

In 1905 werd een poging ondernomen een kwalificatiewedstrijd voor het Britse motorrijdersteam voor deelname aan de International Motor-Cycle Cup Races te houden. De motorfietsen konden het circuit niet helemaal gebruiken, omdat ze de steile heuvels van de “Snaefell Mountain Section” niet konden beklimmen. Pas in 1907 werd de eerste Tourist Trophy voor motorfietsen gehouden.

Matchless

De eerste winnaar in 1907 werd Charlie Collier, één van de eigenaren van het merk Matchless. Collier had samen met zijn broer Harry, Freddie Straight, de secretaris van de Auto Cycle Club en de Markies de Mouzilly St. Mars het initiatief voor de wedstrijd genomen.

Record

Motorcoureur Joey Dunlop won hier het vaakst; hij deed dat maar liefst 26 keer. Het ronderecord staat op naam van John McGuinness op een Honda CBR1000 Fireblade. Hij deed dat in 2006 met een gemiddelde snelheid van 207 km/u. In 2007 behaalde hij als eerste coureur een gemiddelde snelheid van meer dan 130 mijl per uur, 51 seconden sneller dan het oude record.

Historie

Land Rover kent zijn origine in 1948 toen de Serie 1 gemaakt werd, geïnspireerd op de Whyllis Jeep. De Land Rover Series 1 was een vierwielaangedreven auto met bladveren, gemaakt om overal te komen en alles te doen. De Land Rovers werden ook gemaakt met aftakassen (PTO's) om deels taken van traktoren over te kunnen nemen.

Later, in de jaren zeventig is Land Rover ook met de Range Rover op de markt gekomen. De Range Rover was het eerste luxe-model van Land Rover, sindsdien zijn daar de Discovery en Freelander als modellen aan toegevoegd. De huidige Defender toont qua mogelijkheden en opzet nog veel gelijkenissen met de originele Series 1.

In 1975 werd Land Rover een afzonderlijke werkmaatschappij binnen British Leyland (BL). Deze Rover Group werd in 1986 een onderdeel van British Aerospace en werd in 1994 overgenomen door BMW. Die splitste Land Rover af en verkocht het merk in 2000 aan de Ford Motor Company.

Sinds 2008 is Land Rover samen met Jaguar eigendom van Tata Motors. Land Rover en Jaguar delen veel motoren en techniek. Land Rover is na Jeep het oudste overlevende terreinwagenmerk.

Het Indiase Tata, de nieuwe eigenaar van zowel Land-Rover als Jaguar, had op geen ongunstiger moment tot deze overname kunnen komen. Het leveringsprogramma is net als bij concurrent Jeep in de loop der jaren gegroeid van één model tot een breed palet. Het kleinste model is de Freelander met daarboven de Discovery. De Defender is een buitenbeentje, want het is een directe afstammeling van de oer-Landrover en daarmee een echte terreinauto. Van geheel andere orde zijn de Range Rovers, die vanaf 1970 aan het programma zijn toegvoegd. Daarnaast heeft Land-Rover een kleinere variant met de naam Range Rover Sport toegevoegd, plus de nog kleinere Evoque.

Marktaandeel (NL)

0,27 % (2002); 0,21 % (2003); 0,21 % (2004); 0,35 % (2005); 0,30 % (2006); 0,40 % (2007); 0,30 % (2008); 0,12 % (1e helft 2009)

Zijn vader was een eenvoudige boer. Met een oom trok hij naar Australië waar hij werkte als leerling in een metaalgieterij. Hij ontmoette daar Frederick York Wolseley. Wolseley was onder de indruk van de Brit en leende hem geld. Hij ging terug naar het Verenigd Koninkrijk en in 1895 construeerde hij een automobiel, de eerste Wolseley. Het was een soort gemotoriseerde driewielige fiets. Hij verliet Wolseley en richtte in 1905 de Austin Motor Company op. In 1906 maakte hij 100 auto’s per jaar en in 1914 had hij 2000 werknemers en maakte al meer dan 1000 auto’s per jaar. In 1922 werd de eerste Austin Seven gemaakt. Deze auto werd in licentie gemaakt door onder meer BMW, Rosengart, Datsun en Bantam. Van 1919 tot 1924 zetelde Austin in het parlement. Hij kreeg zelfs de titel van baron. Sir Austin kreeg drie kinderen en overleed in 1941.

Na de oorlog bouwde men onder meer de A40 (4 cilinder 1200cc) en A60 (4 cilinder 1622cc), vrij populair in die tijd. Na de dreigende energiecrisis in 1956 werd Sir Alec Issigonis gevraagd een nieuwe kleine auto te ontwerpen. Dit werd de Mini, verkocht bij Austin als de Austin Seven. De ideeën die bij deze auto werden opgedaan, zoals de voorwielaandrijving en de dwars geplaatste motor, werden overgenomen in de grotere Austin 1100, Austin 1800, de Maxi en later ook de Allegro en Metro. Toen in 1982 van het eens zo grote British Leyland eigenlijk niets meer over was, werd het hernoemd in de Austin-Rover group. Austin diende in deze constructie als “budget” merk, maar aanhoudende kwaliteitsproblemen deden het merk de das om. De laatste Austin liep in 1987 van de band. De fabriek in Longbridge werd tot het faillissement van Rover in 2005 gebruikt, in latere jaren was het de enige Rover fabriek.

Snelheidsbeperking was een politiek zwaarbeladen onderwerp. Zo wilde de Partij van de Arbeid nivelleren. Joop den Uyl zag al die rijke mensen met grote, snelle auto’s over de weg razen en vergeleek dat met de gewone man die wel 150 kilometer per uur wilde, maar met de wind in de rug van zijn Deux Chevaux op z’n best 110 kilometer haalde. Zodoende viel de eerste maximumsnelheid laag uit, op 100 kilometer per uur. Minister Westerterp van Verkeer en Waterstaat heeft nog geprobeerd om de boel op te krikken tot 120 kilometer, maar zelfs hem lukte het niet.

Breed gamma

Sinds 1980 is het quattro-gamma van Audi sterk uitgebreid. Wanneer alle varianten van carrosserieën, motoren en transmissies worden meegerekend, komt het aantal beschikbare quattro-versies uit op meer dan 140. De Q7, de R8, de A4 en A6 Allroad en alle S- en RS-modellen van Audi hebben standaard quattro. Bij alle andere modellijnen is het geavanceerde vierwielaandrijvingsysteem optioneel. Geen enkele andere autofabrikant biedt een dergelijk breed gamma. Dat vertaalt zich ook in de verkoopcijfers. In 2012 koos wereldwijd meer dan 43 % van alle Audi-klanten voor een quattro-model. De bestverkochte Audi met quattro in dat jaar was de Q5: 205.600 exemplaren. Bij de andere modellijnen kiest één op de vier klanten voor quattro. quattro is dan ook meer dan een technologie: het staat voor veiligheid, sportiviteit en een dynamische levensstijl die zich niet laat weerhouden door slechte weer- en wegomstandigheden.

De verschillende vormen van quattro

Audi heeft diverse quattro-systemen. Voor modellen met dwars voorin gebouwde motor, zoals de A3, Q3 en TT, is er een quattro-aandrijflijn met een elektronisch aangestuurde, hydraulisch bediende lamellenkoppeling. Normaal gesproken gaat vrijwel 100 % van de aandrijfkracht naar de voorwielen. Als de omstandigheden dat vereisen, kan tot 100% van de aandrijfkracht echter naar de achterwielen worden ‘gestuurd’. Voor de modellen met in lengterichting ingebouwde motor is een mechanisch quattro-systeem met kroonwieldifferentieel beschikbaar. Dit verdeelt de aandrijfkracht in een verhouding 40/60% naar voor- en achterwielen. Ook bij dit systeem is de verdeling van de aandrijfkracht variabel. De werking wordt nog eens versterkt doordat de aandrijfkracht per wiel is te variëren. Bij de Audi Q7 is bovendien het centrale differentieel in de verdelerbak geïntegreerd.
De sportieve RS 4 Avant en RS 5 Coupé en Cabriolet hebben de nieuwste versie van het centrale kroonwieldifferentieel aan boord. Dit is licht, compact en werkt extreem snel. Dit differentieel maakt het mogelijk om tot 85% van de aandrijfkracht naar de achterwielen te sturen en maximaal 70% naar voren. De RS 4- en RS 5-modellen zijn er ook met een sportdifferentieel dat de aandrijfkracht actief over de achterwielen verdeelt. De Audi R8 heeft quattro-vierwielaandrijving met een visco-koppeling. Afhankelijk van de rijomstandigheden wordt 15-30 % van de aandrijfkracht naar de voorwielen gestuurd.

Perfecte combinatie: quattro en autosport

In 1981 zorgde quattro voor een revolutie in het wereldkampioenschap rally. De Fin Hannu Mikkola won in de legendarische Rally van Monte Carlo de eerste zes proeven in de sneeuw. Hij viel uit door een touché met een muurtje. Op dat moment leidde hij de rally met een voorsprong van bijna zes minuten op zijn naaste concurrent. De quattro’s waren nagenoeg niet te verslaan. Al in 1982 behaalde Audi de constructeurtitel in het wereldkampioenschap rally, in het jaar erop werd ook de eerste rijderstitel binnengehaald (Mikkola). De zegereeks werd voortgezet in 1984 toen Audi aan de start kwam met Mikkola en andere legendarische rallyrijders als Walter Röhrl en Stig Blomqvist. In dat jaar won Audi voor het eerste het WK voor merken én de rijderstitel (Blomqvist). De laatste evolutieversie van de Audi quattro was de legendarische Sport quattro S1. Met een circa 600 pk sterke versie daarvan bedwong Walter Röhrl in 1978 de 156 bochten tellende Pikes Peak (Colorado, VS) in een absolute recordtijd.
In 1988 maakte Audi zijn entree in de Toerwagenklasse; het merk won direct de titel in de Amerikaanse TransAm-serie. In 1990 verscheen Audi aan de start in de Deutsche Tourenwagenmeisterschaft (DTM). In dat jaar was Hans Stuck met zijn Audi V8 quattro direct goed voor de titel. In 1996 kwam de A4 quattro Supertouring met tweeliter viercilinder motor aan de start bij zeven nationale kampioenschappen op drie continenten. Audi won al deze kampioenschappen. In 1998 werd vierwielaandrijving in de Europese toerwagenseries verboden. De balans tot dat moment:
• Vier Rally WK-titels
• Drie Pikes Peak-overwinningen
• De TransAm-titel
• Twee DTM-titels
• Elf titels in Nationale toerwagenkampioenschappen
• Eén toerwagen Wereldcup

In 2012 werd vierwielaandrijving weer toegestaan op het circuit. In dat jaar behaalden de Audi’s R18 e-tron quattro met hybride-technologie een dubbelzege bij de legendarische 24-uursrace van Le Mans.

Audi heeft op 25 februari 2013 de vijfmiljoenste auto met quattro permanente vierwielaandrijving geproduceerd. Op dat moment zijn er maar liefst 140 quattro-varianten binnen het Audi-gamma te vinden. Geen enkele andere fabrikant biedt een dergelijk breed aanbod.

Het bedrijf Bertone begon als werkplaats voor koetsen. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog werd de focus echter verlegd naar autos. In de jaren 20 werd Bertone een belangrijke partner van de eveneens in Turijn gevestigde automerken Fiat en Lancia. Zoals gebruikelijk in die tijd lieten de grotere automerken exclusieve carrosserieën bouwen op standaard chassis. Na de Grote Depressie begon Bertone met het maken van meer commerciële modellen. In 1933 begon de zoon van Giovanni (Giuseppe), beter bekend onder zijn bijnaam Nuccio, te werken voor het bedrijf.

Hij nam Carrozzeria Bertone na de Tweede Wereldoorlog over van zijn vader. Na het racen met Fiats, Maseratis en Ferraris ging Bertone ook zelf autos bouwen. Het ging oa om Alfa Romeo´s, Abarth en Fiat´s.

In 2006 werd Bertone ingewijd in de Automotive Hall of Fame in Detroit, die zijn plaats in naast andere auto-iconen, met inbegrip van Henry Ford, Giovanni Agnelli, Louis Renault en de Michelin broers.

Cotton Owens had de snelste kwalificatieronde 143,198 mijl per uur (mph) (230.45 kilometers per uur). De race had een kwalificatie voor Convertibles en een voor de hardtop Grand National auto’s. Bob Welborn, winnaar van de 100-mijl (160 km) Grand National kwalificatierace eerder in de week, begon op pole position. Shorty Rollins won de Convertible kwalificatierace starte als tweede. 20 van de 59 auto’s in de Daytona 500 waren cabriolets.

Welborn leidde de eerste ronden in de race, maar zijn race eindigde na 75 ronden (van de 200) met motorproblemen. Andere leiders in de eerste 22 ronden van de race waren “Tiger” Tom Pistone en Joe Weatherly. Fireball Roberts nam de leiding over in ronde 23, hij leidt de komende 20 ronden alvorens uit te vallen dankzij een gebroken brandstofpomp. Richard Petty moest ook uit de wedstrijd terugtrekken met een motorprobleem en verdiende $100 (797,26 dollar vandaag de dag) voor zijn 57e-plaats.

Lee Petty streed met Beauchamp tijdens de laatste 30 ronden van de race, en ze waren de enige twee rijders die in de betreffende lap wisten te finishen. Petty nam de leiding met nog 3 ronden, en leidde aan het begin van de laatste ronde. Petty en Beauchamp reed zij aan zij over de finish aan het einde van de laatste ronde; een fotofinish. Beauchamp werd uitgeroepen tot de officieuze winnaar door NASCAR ambtenaren. Petty protesteerde de resultaten, zeggende: “Ik had Beauchamp met een goede halve meter. In mijn eigen gedachten, ik weet dat ik won.” Beauchamp antwoordde: “Ik had hem met twee voeten. Ik keek naar de auto van Lee Petty toen ik over de finish reed en ik kon zien dat zijn koplamp iets achter mijn auto zat. Het was zo dichtbij dat ik niet wist hoe ze dat noemen, maar ik dacht dat ik won.” De eerdere leider, Fireball Roberts, stond bij de finish en zei: “Er is geen twijfel over mogelijk, Petty won.” Het duurde NASCAR oprichter Bill Frankrijk, Sr drie dagen om de winnaar te bepalen. Op het einde, met de hulp van foto’s en weekjournaal beelden, werd Petty officieel als de winnaar verklaard.

De controversiële afwerking hielp de sport. De uitgestelde resultaten van NASCAR en de Daytona 500 werden op de voorpagina van de kranten breed uitgemeten.

- De uitslag op volgorde:

   Lee Petty
   Johnny Beauchamp
   Charley Griffith
   Cotton Owens
   Joe Weatherly
   Jim Reed
   Jack Smith
   Tom Pistone
   Tim Flock
   Speedy Thompson
   Johnny Allen
   Raul Cilloniz
   Curtis Turner
   Junior Johnson
   Dick Freeman
   Joe Lee Johnson
   Marvin Panch
   Gene White
   Roy Tyner
   Jimmy Thompson
   Herman Beam
   Wilbur Rakestraw
   Jim McGuirk
   Larry Frank
   Elmo Langley
   Rex White
   Ben Benz
   Dick Joslin
   Ken Rush
   Bob Rose
   Harold Smith
   Dick Foley
   Brownie King
   Glen Wood
   Bob Pronger
   Billy Carden
   Bernie Hentges
   Shorty Rollins
   Joe Eubanks
   Tiny Lund
   Bob Welborn
   Buck Baker
   Ken Johnson
   L. D. Austin
   Fireball Roberts
   Paul Bass
   Bobby Johns
   Eduardo Dibos
   Gober Sosebee
   Bob Said
   Bob Duell
   Pete Kelly
   Bob Potter
   Carl Tyler
   George Green
   Fritz Wilson
   Richard Petty
   Larry Odo
   Ken Marriott

Als jarenlange vriend van Gottlieb Daimler en technisch directeur van de Daimler-Motoren-Gesellschaft (DMG) ontwikkelde hij in 1901 de eerste Mercedes, die met een voorin ingebouwde aluminiummotor van 35 pk, twee nokkenassen en een vooruitstrevende radiator in honingraatvorm een mijlpaal in de toenmalige voertuigtechniek zette en pionier van alle moderne personenwagens was. Daarom noemde men hem in Frankrijk respectvol Roi des constructeur – Koning van de constructeurs. En dat is nog niet alles: Wilhelm Maybach ontwierp nog meer Mercedes-voertuigen op het hoogste technische niveau en waarborgde daarmee een dominerende rol van het jonge merk in de internationale racesport.

Nadat hij in 1907 afscheid nam van DMG, produceerde hij samen met zijn zoon Karl vooral motoren met groot vermogen voor de luchtschepen van Graf Zeppelin. In 1921 besloot hij samen met zijn zoon Karl in eigen regie automobielen op de markt te brengen. Van begin af aan legde hij zich toe op grote, luxueuze wagens, waarvoor hij fluisterzacht lopende motoren construeerde. Maybach werd al snel tot mythe.

In 1940 produceerde het bedrijf zijn laatste voertuigen voor de civiele markt en na de Tweede Wereldoorlog werd het bedrijf opgedoekt. Daimler-Benz behield echter het merkenrecht op de naam en bracht het merk in 2002 weer tot leven. Ze bouwden een zeer luxe auto voor het topsegment, vergelijkbaar met Rolls Royce. Het ging om de premium luxe limousines Maybach 57 en 62, die uitgelezen kwaliteit, exclusieve stijl en modernste automobieltechniek van de 21e eeuw op een hoogwaardige wijze combineren – geheel in de geest van hun uitvinder Wilhelm Maybach.

Het werd echter geen succes en na 10 jaar stopte men met de productie van Maybachs (2012). Een extra luxe variant van de Mercedes S-Klasse zal het stokje gaan overnemen. Maybach heeft nooit kunnen voldoen aan de verwachtingen die er vooraf waren. Of het nou kwam door het ‘saaie’ design of de (te?) grote gelijkenis met de S-Klasse, feit is dat de auto’s slecht verkochten.

De geniale Duitse constructeur heeft inmiddels een plaats gekregen in de European Automotive Hall of Fame in Genève. Dit vooraanstaande instituut eert hem als een persoonlijkheid die de automobielgeschiedenis uitzonderlijke diensten bewezen heeft. De kleindochter van Maybach, Irmgard Schmid-Maybach, nam het eerbewijs tijdens een feestelijke bijeenkomst in Genève in ontvangst. De naam Wilhelm Maybach is nauw verbonden met automobielen van de hoogst mogelijke stilistische en technische perfectie – wij voelen ons bijzonder verplicht aan dit legendarische luxe merk en zetten met de nieuwe Maybach premium limousine standards in de wereld van eerste klas automobielen, zei Prof. Jürgen Hubbert, Lid van de Raad van Bestuur van DaimlerChrysler AG, verantwoordelijk voor de Mercedes-Benz Car Group, tijdens de huldiging. In de Hall of Fame in de Palexpo te Genève voegt Wilhelm Maybach zich bij prominent gezelschap, waaronder Karl Benz en Gottlieb Daimler. Net als zij telt Wilhelm Maybach tot de pioniers van de automobiel.